CNM Rede

Buscar. Mirar. Escoitar… Problemas. Oportunidades
Mergullarse. Intervir. Recoller… Información. Datos.
Elaborar, antes de suxerir propostas

Vítor Belho: A Lusofonía é un ecosistema favorable para a posta en marcha de novos proxectos culturais e o entusiasmo é a única ferramenta imprescindible para aproveitar as conexións das que xurden novos horizontes.

Samuel Rego: Galiza debe e pode continuar a ser un epicentro de desenvolvemento de proxectos culturais da Lusofonía.

Carlos Seixas: O Festival de Músicas do Mundo de Sines é un servizo público, un festival sen intención comercial que viviu un aumento constante do orzamento dende 1959 ate 2008. Porén, dende 2008, comeza o camiño do descenso que reduciu o orzamento un 30%. Ese é o escenario de futuro.

Claudia Goes: O problema é a ausencia de parcerías.

Margarida Antunes: O problema é que houbo unha inflación na música e que agora moita xente queda fóra dos circuitos.

Frederick Mohen: O problema é a conexión entre a cultura e o mercado. A Lusofonía é máis do que é o idioma, a cultura vai máis alá.

KK Mamoni: É necesario crear os camiños e sentar a todos os axentes do sector na mesma mesa, discutindo os seus problemas.

Blanco: O contexto acentúa os problemas que se viñan vivindo desde hai anos. Hai que redefinir o sistema de financiamento da música. En función de como se estruture o novo mercado da industria musical, os camiños son moi distintos.

Santi Veloso: Ofrecemos o noso proxecto para dar a coñecer os artistas e as músicas da Lusofonía na nosa mocidade, a través do sistema educativo.

Xurxo Martíns: O problema é a indefinición dun público co que é preciso ter un contacto directo. Como atraer a unha xente que aínda non sabemos ben ben quen é?

Olga Nogueira: Os problemas son a visibilización e as parcerías. Medios públicos que non acompañan a creatividade galega e ausencia dunha marca común e dunha rede de parceiros cos que viaxar polo mundo.

Sergio Lago: Hai proxectos que nacen sen músculo financieiro e intentan alimentarse de esforzos persoais. Esforzos individuais que non sempre chegan. Falta de guieiro común, que pode ser unha marca para viaxar fóra. Outro problema é a distancia. Distancia física co mundo e mental co mercado máis cercano, o español.

Roi Maceda: O problema é que a música non está considerado un sector importante dentro da industria galega.

Edu Louzada: Hai 20 anos que traballo con música e eu só quería comprar e foi en CNM que eu comprendín a importancia de comprar. Hoxe son un apaixonado da Lusofonía. Traballo con artistas da Lusofonía e comprendín que era máis fácil promover a música de Belo Horizonte fóra que dentro de Brasil.

Quique Costas: As feiras son cada día máis reunións de vendedores nas que ninguén compra. Reunións moi dependentes ademais do diñeiro público. Este é un momento de debilidade estrutural do sistema capitalista en xeral e do sector musical en concreto. Un problema agudizado porque este sector sempre tivo un comportamento anómalo dentro do sistema.

Marta Dobosz: Nós agora mesmo non temos problemas financieiros, pero buscamos parcerías coas que internacionalizar o proxecto, para non depender tanto da financiación pública.

Luanda Cozetti: O cambio foi galopante. Pasamos dunha situación anómala, que estaba engrandecida artificialmente a esta. Agora non hai máis cartos públicos cos que pagar integramente o teu proxecto. Hai que cambiar a forma de pensar. Hai que buscar parcerías nos lugares máis absurdos. Ademais, agora, só pensamos en como resolver os problemas persoais, pero séra despois de resolver os problemas globais cando haberá tempo para resolver os persoais.

Montse Portús: Nós dependemos do financiamento público e xeramos complicidades coas comunidades autónomas de España e cos gobernos dos distintos países para as bolsas de viaxe. O modelo funcionou sen cambios durante máis de vinte anos, pero agora estamos nun proceso de replantexamento do modelo.

Jordi Gratacós: de todos os proxectos xurden outros proxectos.

Antón Martínez: Traballo dende hai anos na difusión de música doutros territorios en Alemania: galegos, españois, portugueses e dende hai anos estou especializado en músicos cubanos. Alemania sempre foi un mercado interesante para a música do mundo porque carecía de música moderna propia, pero ultimamente menos. A primeira reacción en tempos de crise foi pechar as portas e as ventanas e mirar para dentro.

José Aldea: O gran problema é a dependencia do diñeiro público. Tamén é importante que a sociedade tome responsabilidade no futuro da industria cultural en todas as súas expresións.

Kin Martínez: Crise é un momento de oportunidade, de cambio, no que o ciclo de grandes estruturas pasa un momento baixo e as pequenas estruturas atopan o seu espazo. Son importantes as sinerxias. As fronteiras non existen e non dependemos de ninguén máis que de nós mesmos. É o momento de que as empresas empecen a dominar o mercado e que os políticos se limiten a facer a cobertura que teñen que facer, como fan noutros sectores.

Jose Rui: Non hai que facer apoloxía da crise. Nós creamos unha placa xiratoria de afectos, de valores que nos axudan a creer nunha serie de persoas e chegamos á convicción de que hai que volver aos setenta: usar o inxenio.

Paco de Pin: Non creo na industria cultural. Nós somos artesáns e somos innovadores. A crise forma parte da nosa existencia, nunca estivemos fóra da crise. O batacazo é para a sociedade, non para nós. Eu agora quero traballar para a cidadanía, quero ver á cidadanía.